څوچه پاتي یو افغان وي - تل بدا افغانستان وي   |    تا زنده یک افغان است - جاوید افغانستان است
خبرنامه
NEWSLETTER
ابزار
UTILITIES
ورود به کارگاه
MEMBERS LOGIN
تماس با ما
CONTACT US

نینواز



فضل احمد زکریا نینواز

فضل احمد زکریا مشهور به نینواز در سال ۱۳۱۲هجری شمسی در محلهٔ یکه توتِ کابل دیده به جهان گشود.
پدرش سردار فیض محمد خان زکریا یک شخصیت فرهنگی٬ شاعر٬ نویسنده بود و در پُست های وزارت خارجه و وزارت معارف افغانستان درعهد شاه امان الله و همچنان در زمان محمدنادر شاه و محمد ظاهر شاه خدمت نموده بود.
نینواز به لیسهٔ استقلال رفت و بعد از فراغت از پوهنڅی حقوق و علوم سیاسی پوهنتون کابل از سال ۱۳۴۱ الی ۱۳۵۴ در مشاغل دولتی در وزارت امور خارجهٔ وقت کار کرد.
نینواز بعد از آن در وزارت اطلاعات و کلتور افغانستان وظیفه گرفت.
زمانی که برای اولین بار ارکستر موسیقی آماتور ساخته شد، نینواز نخستین رهبر این آرکستر موسیقی شد.
نینواز در نوجوانی علی الرغم مخالفت پدر، نسبت علاقه و عشق عجیبی به موسیقی پیدا کرد نزد استاد محمد هاشم شاگرد شد و طبله را به صورت مکتبی فرا گرفت. همچنان در نواختن هارمونیه دست بلندی داشت و از جملهٔ نخستین اکوردیون نوازان افغانستان بود.
هنر و عشقِ موسیقی نینواز را با خربات و خراباتیان آشنا ساخت.
نینواز روح بزرگ، دید وسیع، قلب حساس و دست سخاوتمند داشت و همیشه با فقرا و مستمندان کمک پولی نموده و با آنان ترحم و دلسوزی خاصی داشت.
نینواز هنرمند و آهنگساز استثنایی افغانستان بود که محبوب القلوب هنرمندان بزرگ و مهمتر از آن با تصانیف و کمپوز آهنگهای جاودانه اش، در قلب مردم افغانستان جایگاه خاص و جاودانه دارد. شاید کمتر افغان باشد که با آهنگ ها و تصنیف های نینواز که برای هنرمندان مطرح افغانستان آهنگ نوشته و تصنیف ساخته، آشنا نبوده و آنرا نشنیده باشد.
نینواز یکی از نوابغ موسیقی افغانستان بود که بدون درخواست یا دریافت هیچ پاداش پولی و مادی برای هنرمندان خوب افغانستان، بیشتر از ۶۰۰ آهنگ ماندگار ساخته و تصنیف نموده است.

نینواز بار نخست با آهنگ "من نینوازم" به رادیو افغانستان راه یافت و سخت مورد توجه قرار گرفت.
"قوم افغان افتخار آسیا ـ عسکر سنگین وقار آسیا" از جمله نخستین آهنگ های حماسی است که نینواز کمپوز نموده بود.
نینواز ترانهٔ حماسی برای "میر بچه خان" یکی از قهرمانان جنگ دوم افغان و انگلیس سروده بود و بیشمار سروده های دیگری که مطابق با روحیهٔ ضد بیگانه و رزم جویانهٔ مردم،‌ را کمپوز نموده بود.
شماری از دوبیتی‌ های محلی و فولکلوریک را که سرشار از حس آزادیخواهی و انعکاسی از رنج های بی‌ پایان مردم است و تا آن هنگام متاسفانه در کوچه‌ ها و پس‌ کوچه‌‌ ها سینه به سینه در حال گمشدن بود به همت نینواز و سایر یارانش جمع آوری، با موسیقی ممزوج، رونق تازه گرفت و ثبت آرشیف گردید.
آهنگ های ماندگار نینواز را هنرمندان طراز اول افغانستان مانند احمد ظاهر٬ استاد اولمیر٬ استاد مهوش٬ ساربان، میرمن پروین، احمد ولی، میرمن رخشانه، سلما، میرمن ژیلا، آرمان٬ هنگامه، اکبررامش، حسیب دلنوازو دیگر هنرمندان با صدای زیبای شان، در اذهان و خاطره های مردم جاودانه ساخته است.
تعداد زیادِ آهنگ های نینواز شهرت فرارمزی کسب نموده و رول مهمی در کسب شهرت هنرمندانی که این آهنگ ها را اجرا نموده اند، داشته است.
تعدادی آهنگ ها و کمپوزهای مرحوم فضل احمد نینواز:
“من نینوازم شبهای هجران نی می‌نوازم”
“ستا د سترگو بلا واخلم بیا دی سترگی ولی سری دی”
“خورشید من کجایی، سرد است خانهٔ من”
“شد ابر پاره‌ پاره، چشمک بزن ستاره”
“شیرین عمر چه تیریژی”
"یاد آن سرو روان آید همی، در تن من باز جان آید همی"
"بیا بریم قالین ببافیم، سوی آقچه"
"د خپل یار له مینی هسی دیوانه یم"
"ای نی، نوای جاودان"
"دیگر برنمی گردم٬ گیرم از فراق مُردم"
و بیشمار آهنگ های ناب و استثنایی دیگر.
نینواز برای احمد ظاهر، کرکتر تکرار نشدنی و هنرمند نسل ها و عصرها، آهنگ های زیبا و ماندگار کمپوز کرد. این مربی خوشقلب و خوش ذوق با تصانیف و آهنگ های نابش احمد ظاهر را به قله های رفیع شهرت رسانید. احمدظاهر از اعماق قلب به نینواز محبت می ورزید و احترم و ارادهٔ خاصی نسبت به وی داشت.
زمانی که بعد از کودتای هفت ثور سال ١٣٥٧ هجری شمسی، ارکستر موسیقی در اکادمی څارندوی تأسيس شد، احمدولی و هنګامه آوازخوانان آن بودند، از نينواز خواسته شد تا مسئولیت سازماندهی و تنظیم این ارکستر را عهده دار شود.
به تاریخ ۲۴ جوزای سال ۱۳۵۸ هجری شمسی احمد ظاهر بطور مرموزی در مسیر راه سالنگ به قتل رسید و نینواز با افشای توطئهٔ مرگ احمد ظاهر در محضر عام خشم عده ای را برانگیخت.
.
حبیب الله زکریا برادر شهید نینواز می گوید که:
"وقتی که کودتای ٧ ثور شد همه می دانستند و می شناختند نینواز را وافکارش را، اعتقاداتش را و عشقش را به افغانستان".
برادر نینواز به این نتیجه می‌رسد که "یکی از عوامل تعیین‌ کنندهٔ سرنوشت نینواز همین تعهدش به ارزش‌ های ملی و اسلامی اش بود..."
نظر حبیب الله زکریا برادر نینواز در خصوص اینکه فضل احمد زکریا چرا تخلص نینواز را برگزید؛ به لنک ذیل مراجعه نمائید:


نینواز طبع ظریف و زبان لطیف داشت. اگر نینواز جسماً با ما نیست ولی آهنگهای روان پرور و بیدارگرش به صدای دلپذیر احمد ظاهر، استاد اولمیر، استاد مهوش،‌ احمد ولی، هنگامه و دیگرانی که کمپوز های وی را سروده اند، جاودانه خواهد ماند و پیک روشنگر انعکاس آلام قلبی و آرزوی های انسانی وی برای نسل ها و عصرها خواهد بود.
دست سیاهی که از آستین جهل برآمد تا حلقوم نینواز فرزند صدیق میهن را در گلو خفه سازد ولی آن صدا و پیام نه تنها خفه نشد٬ بل با ترانه ها و کمپوزهایش جاودانه و ماندگار شد.
شهید نینواز باری گفته بود:
"من به تاریخ افغانستان می‌ گذارم وقتی من بمیرم چه نوشته می‌کند... نینواز الهام از مولانا گرفته آیا این اهمیت را داشت یا نداشت،‌ این را تاریخ خواهد گفت"
روح این فرزانه فرزند افغانستان شاد، نام نیکش جاودان و بهشت برین مکانش باد.
ناصراوریا * ۱۰ - فبروری - ۲۰۱۹ * تکزاس
سیف الله فضل

از کتابخانۀ:

سیف الله فضل

نویسنده:

ناصراوریا











| حفظ اطلاعات شخصی| | ما کی استیم؟ | | آرایشگر وبسایت | | شرایط استفاده | | تماس با ما |
Privacy Policy About us WebMaster Terms of Use Contact us