څوچه پاتي یو افغان وي - تل بدا افغانستان وي   |    تا زنده یک افغان است - جاوید افغانستان است
خبرنامه
NEWSLETTER
ابزار
UTILITIES
ورود به کارگاه
MEMBERS LOGIN
تماس با ما
CONTACT US

فرزندان خود را نباید مدیون ببار آوریم


یک روانشناس تأکید کرد: نباید در قبال رسیده گی و عشقی که به فرزندان‌ خود میدهیم آنها را مدیون، قرضدار و ناامن ببار آوریم.

اغلب میپنداریم فرزندی که خیلی به والدینش توجه دارد فرزندی نمونه و وفادار است ولی در واقع چنین نیست، وقتی فرزندی همیشه نگران پدر و مادرش است، خودش یک آسیبدیده واقعی است که مسئولیت این آسیب نیز والدین استند.

پدر و مادری خوب تلقی میشوند که ذهن فرزند از آنها آسوده باشد و توانائی و قدرت آسوده فاصله گرفتن از ایشان را داشته باشد. این در حالی است که وقتی فرزندخود از ما دور نمیشود، همیشه نگران ما است و همه برنامه‌هایش را بر اساس برنامه‌های ما تنظیم میکند نشانه وفاداری او نیست بلکه نشانه آسیبخوردگی اوست و از این رو پدر و مادر باید خیلی به رفتار و گفتار خود توجه کنند.

وقتی حین صحبت با فرزند خود مرتب گوشزد میکنیم که در زندگی چقدر سختی و عذاب کشیده‌ایم در واقع مرتب به فرزندمان القا میکنیم که «من قربانی این زندگی هستم و تو تنها چشم امید و ناجی من استی»، به همین خاطر او خودش را نجات‌دهنده ما تصور میکند و هیچ لحظه‌ ئی را برای نجات ما از دست نمیدهد، غافل از اینکه خودش همه لحظه‌های زنده گی و آرزوهایش را به‌خاطر ما از دست میدهد.

پس٬ نباید در قبال رسیده گی و عشقی که به فرزندان‌ خود میدهیم٬ آنها را مدیون، قرضدار و ناامن ببار آوریم، ما وظیفه داریم به فرزندان‌ خود کمک کنیم که زنده گی‌های مستقل و ذهنهای آرام داشته باشند؛ هیچ کودکی در اصل فقط به پدر و مادرش تعلق ندارد و بنابراین بهتر است آنها را بیش از حد معمول، نگران و تشویشی بار نیآوریم زیرا ممکن است روزی احساس کنیم کودک‌ ما هیچ دلگرمیی برای خود ندارد.

در واقع افسرده گی والدین و نوع تفکرشان روی رفتارهای اجتماعی فرزندشان تاثیر مستقیم داشته و ممکن است با علایمی از قبیل عصبانیت، تحریکپذیری و حتی پرخاشگری ظهور یابد، این در حالی است که کودک شبانه‌روز بدنبال یافتن راه‌حل برای نجات والدین افسرده خود بوده و به صراحت از تعاملات اجتماعی و سازنده و حتی فعالیت‌های مورد نیاز خود باز میماند، در نهایت به مرور افسرده و منفعل شده و گاهی تنها هدف خود را از زنده گی بهبود شرایط پدر و مادرش میداند و حتی در مواردی به پوچی میرسد.

ما با تأکید بر اینکه شکایتهای پی در پی والدین از زنده گی، آینده فرزندشان را تباه میکند، یادآور میشویم: پدر و مادر شاد، قانع و باهوش میتوانند فرزندی آرام، اجتماعی و مطمئن ببار آورند و به او اطمینان دهند که میتواند مستقل رفتار کند و برای تمام سالهای زندگی خود برنامه مدونی داشته باشد، در واقع والدین باید «خوشبختی» را به فرزندان‌ خود بیآموزند.

داکتر مریم زبردست

از کتابخانۀ:

داکتر مریم زبردست

نویسنده:

لینا رحیمی











| حفظ اطلاعات شخصی| | ما کی استیم؟ | | آرایشگر وبسایت | | شرایط استفاده | | تماس با ما |
Privacy Policy About us WebMaster Terms of Use Contact us