څوچه پاتي یو افغان وي - تل بدا افغانستان وي   |    تا زنده یک افغان است - جاوید افغانستان است
خبرنامه
NEWSLETTER
ابزار
UTILITIES
ورود به کارگاه
MEMBERS LOGIN
تماس با ما
CONTACT US

عقب ميله هاى زندان


عقب میله های زندان
زرمینه دخترک زیبا روی اما زرد و زار با لبان داغ زده در عقب میله های زندان زنانه در بادام باغ شهر کابل ؛ شب وروز میگذراند و منتظر سرنوشت نامعلوم خویش می باشد ،
قصۀ غم انگیزیش را در میان اشک و آه چنین بیان میکند.
یکی از شبهای تاریک و سرد ماه جدی سال 1371 بود .
طوفان بشدت میوزید و زوزه میکشید . صدای شکستن شاخچه های درختان آرامش شب را برهم ميزد ، هراس و ترس در دلها جا میگیرفت.
مادرم با صدای حزین و بغض آلود گفت : بابه زرمینه هنوز سر زمستان است . نه برق داریم و نه مواد سوخت.
پدرم با رنگ پریده و لب های تف زده تک سرفه ای کرد و گفت ؛ خدا مهربان است .باقیمانده لباس ها را فردا میبرم . اگر تا شام فروخته شد یک سیر ذغال میاورم .
مادرم غُم غُم کرد . اما فهمیده نشد كه چه گفت . پدرو مادرم من و دو برادرم را چون مرغان درزیر بالهای خود گرفتند. و لحاف صندلی را که یگانه جنس باقمانده بود بر سر ما کشید.
نیمه های شب بود که درب کوچه به شدت کوبیده شد . پدر و مادرم هر دو چون فنر از جا پریدند، چراغک تیلی را روشن کردند و دوان دوان بسوی کوچه رفتند.
من و دو برادرکم از ترس میلرزیدیم . صدای گپ گپ بلند و بلند تر شد. چهار نفر مسلح بودند. یکی شان با صدای هیبتناک صدا زد . هرچه پول و طلا دارید بیاورید . پدرم به عجز گفت : من معلم هستم . هیچ چیز ندارم .
سه نفر دیگر بعد از جستجوی خانه برگشتند و گفتند ؛ آمر صاحب چیزی بدرد بخور ندارند. آمرشان صدا زد سر شان از زدن است ، خیر یک چیز با ارزش دارند.
گوش هایم را تیز کردم . همه قهقه زدند. صدای گریه و زاری مادرم را شنیدم . تا نزدیکی های صبح فریاد و ناله هایش بگوشم میرسید ، دیگر بیاد ندارم .
وقتی به هوش آ مدم در شفاخانه بودم . داکتر گفت : از یک خانواده پنج نفری تنها همین دخترک زنده مانده . وقتی مرخص شدم کاکایم مرا به خانه خود برد . از همان روز مورد توهین و تحقیر فامیل کاکایم قرار گرفتم .و چون نوکر شان مصروف کار و بار خانه بودم . روزی همسایه ما که یک خانم معلم بود . از کاکایم خواهش کرد که مرا شامل مکتب کند و مصارف مکتبم را نیز بدوش می گیرد . اما خانم کاکایم قبول نکرد و گفت : خودم به دستیار ضرورت دارم .
خانم کاکایم در هفته یک بار اطفالش را بمن می سپرد که به حمام ببرم و همه را پاک بشویم .
من هم هر چهار شانرا با خود میبردم و خیلی خوش بودم که اقلآ هفته یکبار بیرون رفته میتوانم.
در یکی از روزها با هاشم که جوانی خوش تیپ و خوش لباس بود و هر هفته سر راهم قرار میگرفت و به تبسم و حرکاتش علاقمندی خود را بمن نشان می داد . من هم سخت فریفته اش شده بودم. یگان روز به بهانه خرید سودا به اجازه خانم کاکایم بیرون میرفتم تا هاشم را ببینم .
به خاطر حرف های شیرین و پرُ از محبت هاشم یک دل نه صد دل عاشقش شدم. او که جوان شیک و سر تا پا یک پارچه ای از شرافت و ادب معلوم می شد، چشم پُت حرف هایش را قبول میکردم . شب ها تا سحر از عشق یار نمی خوابیدم .
تا انیکه روزی برایم گفت : بیا به خانه ما برویم و راجع به خواستگاری و نامزدی با هم صبحت کنیم . من هم که در زندگی محبت پدر و مادر و هیچ کسی دیگری را ندیده بودم ، سرتا پا غرق حرف های شیرينش شده بودم .
همان بود که او پیش و من از قفایش در کوچه و پس کوچه ها رفتیم . تا به خانه شان رسیدیم .دم درب خانۀ شان دلم می لرزید و پا ها یم یارای رفتن نداشت .
همیشه با خود می گویم کاش نمی رفتم و حالا در اینجا نبودم.
به هر صورت داخل خانه شدیم . از سر و وضع ظاهری خانه معلوم بود . که فاميلش از سلیقه خاص برخوردار است.
در خانه هیچ کس نبود . هاشم دو گیلاس جوس آورد ، هردو نوشیدیم . دیگر بیاد ندارم چه شد.
وقتی به هوش آمدم . چشم هایم سنگین بود و از حرکت نبودم . سرم گیج میرفت.
به اطرافم نگاه کردم همه چیز بیگانه بود . چند بار پلک هایم را باز و بسته کردم ، بر مغزم فشار آوردم، کم کم هاشم را بیاد آوردم . وارخطا از بستر برخاستم .
هاشم با لبخند همیشگی گفت : عزیزم خوب شد بیدار شدی . برو خانه که نا وقت نشود.
گفتم ساعت چند است . گفت زیاد ناوقت نشده یازده بجه روز است . بیاد آوردم که ساعت هشت صبح همراه هاشم ... همه چیز بیادم آمد.
از درد به خود می پیچیدم . گیلاس دم دستم بود بطرفش پرتاب کردم . بلند چیغ زدم ، بی شرف تو حیاتم را برباد کردی . تو گوهر عفتم را گرفتی . او به عذر و زاری شروع کرد و گفت ؛ بزودی مادرم را به خواستگاری میفرستم و عروسی می کنیم. تا دم دروازه حویلی بدرقه ام کرد و من با دل ریش و تن پُر درد بسوی خانه رفتم .
ترس و وحشت عجیبی سراپایم را فرا گرفته بود. اگر خانواده کاکایم خبر شوند وای به حالم ، زده زده مرا خواهند کُشت.
با قدم های سست و لرزان دروازه حویلی را بداخل فشار دادم ، دروازه باز بود .به آرامی و بدون شرفۀ پا ، بداخل رفتم . خانم کاکایم در حمام بود. اطفال مصروف بازی بودند.
شب تا سحر نخوابیدم . وقتی چشمانم پُت میشد کابوس میدیدم . فردا صبح که برای خرید شیر رفتم ، از هاشم خبری نبود .
شبها تا سحر میگیرستم . حالت روحی و روانیم خراب شده بود . چندین بار خانم کاکایم پرسید که ترا چه شده ؟ وقتی میگفتم هیچ . میگفت ؛ گپی شده اما پنهان میکنی .
روزی خانم کاکایم به محفل عروسی رفته بود . من با استفاده از موقع بیرون رفتم .هاشم سر راه هم قرار گرفت ، باز چرب زبانی کرد و معذرت خواست که مامایش شهید شده بود و مصروف بوده. بسیار عذر و زاری کرد . بیا با هم از نزدیک حرف میزنیم و بزودی عروسی میکنیم . من گفتم نه ، هرگز دیگر همراهت نمی روم . با لبخند معنی دار گفت : بیا دیگه از چی میترسی. ؟ متوجه حرفش شدم اما برویم نیاوردم .
او آنقدر عذر و زای کرد که نپرس . من هم به اکراه همراهش رفتم . وقتی داخل خانه شان شدم خاطرا ت غم انگیز آنروز در مقابل چشمانم ریژه میرفت .
دو گیلاس چای آورد . گفتم نخیر، به زبان هم نمی زنم . او شیرین زبانی را شروع کرد . اما من به امید اینکه این بار حتمآ به یک تنیجه میرسیم و بزودی برای همیشه عروس خانه شان میشوم .
دستم را در دست هایش گرفت و با عالمی از محبت و حرف های شیرین و وعده های خوشبختی مرا به آغوش کشید ... .
بلی گناه خودم بود . حرف های شیرینش ، وعده و وعیدش مرا فریب داد . این رفت و آمد های ما پنهان از دیده گان مردم ادامه داشت . زمانی متوجه شدم که تغیيرى در جسمم پدید آمده . برایش گفتم ، من حامله هستم .
از همان روز دیگر هاشم را ندیدم . چندین بار به در منزل شان رفتم . اما او را نیافتم . شبها تا سحر میگیرستم . بالاخره دل و نا دل بدروازه ولایت کابل رفتم .
برای عریضه نویس دم درب غربی آن مختصرآ داستان زندگیم را قصه کردم . برایم عریضه ای نوشت و آدرس داد که عریضه را تسلیم شعبه مربوطه کنم .
وقتی در مقابل قاضی قرار گرفتم و جریان را گفتم : خودم را زندانی کردند و گفتند که مجرم خودت هستی که با پای خود به خانه شخص نامحرم رفتی . تو خبر نداری ؟ که بی خبری از قانون خودش جرم است . گفتم هاشم هم مجرم است . با فحش های رکیک دستانم را دستبند زدند و روانه زندانم ساختند . چند سال است . که در زندان با سرنوشت نا معلوم بسر میبرم . دخترکم در زندان تولد شد ... .

صالحه محک يادگار

از کتابخانۀ:

صالحه محک يادگار

نویسنده:

صالحه محك ياد گار











| حفظ اطلاعات شخصی| | ما کی استیم؟ | | آرایشگر وبسایت | | شرایط استفاده | | تماس با ما |
Privacy Policy About us WebMaster Terms of Use Contact us